Op veel melkveebedrijven vormt graskuil een groot deel van het rantsoen. Toch sluit de kwaliteit van die kuil niet altijd goed aan bij wat de koe nodig heeft. Het rantsoen moet dan achteraf worden aangevuld met meer of ander krachtvoer. Door vooraf gerichter te bepalen welke graskuil bij het bedrijf past, kun je meer eiwit en energie uit het eigen ruwvoer benutten en de voerkosten verlagen.
Dat is een belangrijk voordeel van de Graskuil van de Toekomst, maar niet het enige doel. De aanpak is binnen Netwerk Praktijkbedrijven ontwikkeld om ammoniak- en methaanemissies te verlagen. Het gaat daarom niet om één standaardkuil die is gericht op een maximale melkproductie. Het gaat om een kuil die past bij het totale rantsoen, waarmee de koe het voer goed benut en minder stikstof en energie verloren gaan.
Met de Graskuil van de Toekomst werkt een melkveehouder in zeven stappen toe naar een passende eerste snede. De eerste stappen zijn vooral gericht op minder ammoniak. Daarbij wordt gestuurd op droge stof, ruwe celstof, onbestendig eiwit, ruw eiwit, grasopbrengst, bemesting en het oogstmoment. Binnen die voorwaarden wordt vervolgens gekeken hoe ook de methaanemissie kan worden verlaagd. Zo helpt de aanpak om meer uit het eigen ruwvoer te halen en tegelijk emissies te beperken.
Een belangrijk economisch voordeel van een passende graskuil is dat de koe meer eiwit uit het eigen ruwvoer kan benutten. Het gaat daarbij niet om zo veel mogelijk eiwit in de kuil te krijgen. Het eiwit moet passen bij het totale rantsoen en goed te benutten zijn voor de koe.
Op veel bedrijven wordt een minder passende graskuil achteraf aangevuld met krachtvoer of eiwitrijke voeders. Hoe beter de kuil aansluit bij de rest van het rantsoen, hoe minder aanvulling nodig is. Een kuil met voldoende darmverteerbaar eiwit, ofwel DVE, en niet te veel onbestendig eiwit, ofwel OEB, helpt om het eiwit beter te benutten. Daardoor kan de aankoop van duur eiwitrijk voer omlaag.
Wat een passende kuil is, verschilt per bedrijf. Op een bedrijf met veel gras in het rantsoen is vaak al veel snel afbreekbaar eiwit aanwezig. Daar kan een lager gehalte aan ruw eiwit en minder OEB gewenst zijn. Een bedrijf dat gras met veel snijmais combineert, kan juist meer eiwit uit de graskuil nodig hebben om het rantsoen in balans te brengen. De ideale graskuil is daarom voor ieder bedrijf anders.
De basis voor de gewenste kuil wordt gelegd bij de teelt, bemesting en oogst. Door vooraf te bepalen welke kuil nodig is, kan de melkveehouder gericht sturen op onder andere het droge stofgehalte, de eiwitkwaliteit en het oogstmoment. De eerste snede staat hierbij centraal, omdat deze het beste te plannen en te sturen is.
Als koeien meer eiwit en energie uit de graskuil benutten, is minder correctie met aangekocht voer nodig. Dat kan leiden tot minder aankoop van duur eiwitrijk voer, een lagere krachtvoergift en lagere voerkosten per liter melk. Ook wordt het bedrijf minder afhankelijk van voer van buitenaf.
Een betere eiwitbenutting betekent bovendien dat de koe minder overtollige stikstof uitscheidt. Eiwit dat niet wordt benut, wordt omgezet in ureum en komt voor een groot deel via de urine in de mest terecht. Daar kan het bijdragen aan ammoniakemissie. Door het eiwit in het rantsoen beter af te stemmen op wat de koe nodig heeft, kan het melkureum dalen en gaat minder stikstof verloren.
De voordelen beperken zich dus niet tot de voerkosten. Een betere benutting van stikstof kan ook zorgen voor een lager stikstofoverschot en minder stikstof in de mest. Daardoor hoeft mogelijk minder mest van het bedrijf te worden afgevoerd. De Graskuil van de Toekomst kan zo bijdragen aan lagere emissies én lagere voer- en mestafzetkosten.
De kern is eenvoudig: de Graskuil van de Toekomst is geen standaardrecept voor maximale melkproductie. Het is een praktische aanpak om een kuil te maken die past bij het bedrijf en het rantsoen. Door gericht te sturen op de kwaliteit van de eerste snede benut je meer voer van eigen land, verlaag je de kosten, beperk je verliezen en werk je aan minder ammoniak- en methaanemissies.